Od 2007, także do śmierci, prowadziła na antenie Superstacji program Puszka Paradowskiej.
Prowadziła zajęcia na studiach dziennikarskich w Collegium Civitas. Opublikowała książkę A chciałam być aktorką… (2011).
Została pochowana 2 lipca 2016 w alei zasłużonych na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera LXVII/płn., 2/8a).
Wyróżnienia i upamiętnienie Była laureatką licznych nagród branżowych. Otrzymała m.in. Nagrodę im. Adolfa Bocheńskiego (1997), Nagrodę Wieczystej Fundacji im. Ksawerego i Mieczysława Pruszyńskich (1999), Nagrodę im. Andrzeja Urbańczyka (2004). W 2002 została także nagrodzona Złotą Akredytacją do Sejmu jako najlepsza dziennikarka prasy ogólnopolskiej. W 2011 otrzymała Nagrodę Kisiela.
Wyróżniona także doroczną nagrodą Grand Press – tytułem najlepszego dziennikarza 2002. Z inicjatywy Renaty Gluzy z miesięcznika „Press” dodatkową nagrodą był występ aktorski. Janina Paradowska wystąpiła 13 i 14 stycznia 2007 w warszawskim teatrze Kwadrat w farsie Raya Cooneya i Johna Chapmana Nie teraz kochanie jako pani Frencham (w miejsce Barbary Rylskiej).
W 2016 została patronką Nagrody im. Janiny Paradowskiej i Jerzego Zimowskiego.
W 2021 decyzją rady miasta Krakowa jej imieniem nazwano skwer w Krakowie przy ulicy Łobzowskiej.