Północnej Marchii, ziem Aedirn po rzekę Dyfne) i Francescą Findabair – Enid an Gleanna (utworzenie Doliny Kwiatów – Dol Blathanna, marionetkowego państwa elfów), oraz z Ervyllem z Verden, który w efekcie składa cesarzowi hołd lenny, dzięki czemu Nilfgaard dzierży ujście Jarugi.
Odbiór Krzysztof Varga w „Gazecie Wyborczej” chwalił atrakcyjność przygodowych elementów powieści, obejmujących walki, magię, intrygi szpiegowskie i konflikty między czarodziejami, a także obecność inteligentnego humoru i dialogu z czytelnikiem. Choć dostrzegał w utworze odniesienia do współczesności, nie uważał go za podporządkowany doraźnej publicystyce politycznej w takim stopniu jak współczesne powieści Ziemkiewicza i Oramusa, które bardziej krytycznie ocenił w swoim eseju.
Analiza Krzysztof Varga interpretował Czas pogardy jako powieść podejmującą problem odpowiedzialności osób posiadających władzę za losy zwykłych ludzi. Za najistotniejszy dla takiego odczytania wątek uważał zjazd czarodziejów, których decyzje wpływają na losy świata, mimo że sami kierują się osobistymi animozjami, sprzecznymi interesami, waśniami i skrywanymi namiętnościami. Zdaniem krytyka czarodzieje, choć obdarzeni nadprzyrodzonymi możliwościami, zachowują typowo ludzkie słabości, w tym próżność, obłudę i hipokryzję.