Władysław Pluciński (ur. 20 sierpnia 1879 w Odessie, zm. 1 maja 1954 w Warszawie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się w rodzinie Maksymiliana.. Był starszym bratem Tadeusza (1883–1951), architekta.

Służył w rosyjskim 58 Praskim Pułku Piechoty, który stacjonował w Mikołajowie i wchodził w skład 15 Dywizji Piechoty w Odessie. W szeregach tego pułku walczył w czasie I wojny światowej, awansując ze sztabskapitana na kapitana.

1 czerwca 1921 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego Łódź, a jego oddziałem macierzystym był 37 Pułk Piechoty. W latach 1921–1922 był komendantem Powiatowej Komendy Uzupełnień Kutno. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 95. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 37 pp w Kutnie. Później został przeniesiony do 45 Pułku Piechoty w Równem i przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Włodzimierz Wołyński na stanowisko komendanta. Z dniem 31 grudnia 1928 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.