Koncentracja sprzętu rolniczego w międzykółkowych bazach maszynowych miała na celu zapewnienia lepszej obsługi maszyn i narzędzi rolniczych. Bazy posiadały większy zasięg działania, dysponowały większą ilością sprzętu, posiadały zaplecze naprawcze w postaci segmentu warsztatowego lub stacji obsługi z warsztatem naprawczym. Powstające stacje obsługi międzykółkowych baz maszynowych przeprowadzały bieżące konserwacje maszyn i narzędzi rolniczych, dokonywały prostych napraw silników i maszyn oraz przeglądów technicznych.
Zarządzanie bazami powierzono kierownikowi, który za swoją pracę odpowiadał przed zarządem kółka rolniczego lub przed dyrekcją państwowego ośrodka maszynowego. Bieżącą kontrolę i nadzór społeczny sprawowała rada użytkowników, składająca z oddelegowanych członków zarządów kółek rolniczych. Międzykółkowe bazy maszynowe zobowiązane były do prowadzenia działalności finansowo-gospodarczej na zasadach pełnego (wewnętrznego) rozrachunku gospodarczego.
W skład bazy wchodziły składniki majątku trwałego i obrotowego wniesione przez kółka rolnicze, wraz z wygospodarowanymi przez nie środkami własnymi.