Defibrylacja, defibrylacja elektryczna – zabieg medyczny stosowany podczas reanimacji. Polega na zastosowaniu terapeutycznej dawki elektrycznej prądu stałego o określonej energii poprzez powierzchnię klatki piersiowej lub bezpośrednio na mięsień serca, w celu wygaszenia najpoważniejszych zaburzeń rytmu serca – migotania komór (łac. fibrillatio ventriculorum) oraz częstoskurczu komorowego (łac. tachycardia ventricularis) bez tętna. Energia defibrylatora wyrażana jest w dżulach.
Pierwsze eksperymenty z wpływem elektryczności na serce przeprowadził w 1775 roku duński lekarz Peter Christian Abildgaard. W 1899 roku szwajcarscy fizjolodzy Jean-Louis Prévost i Frédéric Batelli jako pierwsi przeprowadzili defibrylację u zwierząt. Pierwszą skuteczną defibrylację u człowieka przeprowadził Claude Beck w 1947. W 1956 roku Paul Zoll dokonał pierwszej defibrylacji zewnętrznej. W 1961 roku Bernard Lown opracował defibrylator prądu stałego (DC). W 1965 roku Frank Pantridge skonstruował pierwszy przenośny defibrylator do karetek pogotowia. Pod koniec lat 70. powstały pierwsze automatyczne defibrylatory zewnętrzne (AED).