jako ośrodek katechezy dla chłopców.
W latach 2013–2016 przeprowadzono prace konserwatorskie kościoła. Przeprowadzone prace naprawcze i konserwacyjne miały na celu przede wszystkim przywrócenie temu zabytkowi jego integralności estetycznej i wizualnej, która została szczególnie naruszona zarówno przez zły dobór materiałów w poprzednich interwencjach, jak i brak konserwacji. Interwencja obejmowała prace porządkowe, wymianę kamienia, naprawę plastyczną i spoinowanie w razie potrzeby. Widoczne rury, kable i rdzewiejące metalowe wstawki zostały usunięte przed rozpoczęciem prac renowacyjnych.
Architektura Wygląd zewnętrzny thumb|left|160px|Portyk kościoła z widocznym napisem Kościół ma kształt litery T. Fasada w stylu doryckim została zbudowana według planu architekta Salvu Sacco z Birgu. Prace nad fasadą rozpoczęły się 11 października 1909, a zakończono je w styczniu 1910. Budowniczymi byli Giuseppe Vassallo i Francesco Cassar z Luqi, zaś kamienie na jej budowę wycięto spod samego kościoła. Cztery duże kolumny szerokiego portyku na wejściu do świątyni wspierają trójkątny fronton z krzyżem na szczycie. Na portyku do dziś widnieje napis po łacinie, który głosi: D.O.M.DEIPARÆ.V.MARIÆ.PERDOLENTI.DICATUM.A.R.S.MCMIX. (Poświęcony Bogu Wszechmogącemu i Matce Boskiej Bolesnej, 1909). Nad drzwiami złamany portyk.