Regimenty dragońskie w latach 1648–1667 liczyły przeciętnie 400–600 „porcji”, wyjątkowo trafiały się tak duże jednostki, jak Czarnieckiego i Bockuma czy St. Potockiego w latach wojny z Rosją, liczące do 1000 stawek żołdu. Ta liczebność regimentów dragońskich utrzymała się w czasie wojen z Turcją.
Szczególny typ dragonów stanowili semeni umundurowani na wzór Kozaków niżowych.
XVIII wiek Od XVIII w. dragońskie pułki Straży Przedniej były najbardziej wartościowymi formacjami kawaleryjskimi armii Rzeczypospolitej, utrzymując porządek na terenie kraju oraz walcząc przede wszystkim z buntującymi się Kozakami ukraińskimi, tzw. hajdamakami. Po likwidacji podziału na autoramenty oraz reorganizacji armii Rzeczypospolitej po I rozbiorze Polski (1772) dragońskie pułki Straży Przedniej przekształcono w pułki tzw. przedniej straży.
Istniał też gwardyjski regiment dragonii – Regiment Gwardii Konnej Koronnej. Nazywano ich potocznie dragonami mirowskimi. Wraz z upadkiem insurekcji kościuszkowskiej skończyła się historia dragonii w armii polskiej.
Regimenty dragonów koronnych: Regiment Gwardii Konnej Koronnej Regiment Konny im. Królowej Regiment Konny im.