Kazimierz Marczyński (ur. 26 lutego 1899 w Pniewach, zm. 8 grudnia 1994 w Lesznie) – porucznik Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 26 lutego 1899 w Pniewach, w powiecie żnińskim, w rodzinie Michała i Marianny z domu Siekierka... W latach 1905–1912 uczęszczał do czterooddziałowej szkoły powszechnej w Ostrówce i Jadownikach. W 1907 wziął udział w strajku szkolnym. 15 czerwca 1917 został wcielony do armii niemieckiej i wysłany na front francuski. 9 marca 1918 został ranny. 18 grudnia 1918 zdezerterował.
Wziął czynny udział z bronią w ręku w powstaniu wielkopolskim. Od 28 grudnia 1918 do 18 lutego 1919 uczestniczył w walkach o Żnin i okolice pod dowództwem por. Roloffa w Kompanii Żnińskiej. Następnie został przeniesiony do 3 pułku Ułanów Wielkopolskich (później przemianowanego na 17 pułk Ułanów Wielkopolskich) i służył w tej formacji przez kolejnych 20 lat. 1 marca 1936 awansował na starszego wachmistrza. 25 sierpnia 1939, w czasie mobilizacji, został przydzielony do Ośrodka Zapasowego Kawalerii „Kraśnik” na stanowisko podoficera płatnika.