Ochrona bierna thumb|USS „San Francisco” (CA-38) w nowym malowaniu maskującym Measure 33/13D w 1944 roku. Zbliżone do siebie dwa kominy nad umieszczoną w śródokręciu siłownią okrętu, co spowodowało przesunięcie katapult wodnosamolotów z przestrzeni między dwoma kominami za drugi komin. Brak też charakterystycznego dla dużych amerykańskich okrętów okresu przedwojennego trójnogiego masztu ze stanowiskiem dowodzenia na jego szczycie. Zamiast tego, okręty tego typu otrzymały masywny i opancerzony pomost bojowy. Magazyny amunicji zostały przeniesione poniżej linii wodnej, co chronić miało je przed uderzeniami pocisków artyleryjskich. Wcześniejsze typy ciężkich krążowników miały zbyt małą w stosunku do traktatowego limitu wyporność, przy jednocześnie relatywnie kruchej konstrukcji i słabym opancerzeniu. W przypadku projektu jednostek typu New Orleans, zrodziło to możliwość wykorzystania niemal 1000-tonowego zapasu wyporności dla zwiększenia opancerzenia okrętów. Toteż grubość pasa pancernego nowych jednostek została zwiększona do 5 cali (127 mm) w jego górnej części, podczas gdy w części dolnej pozostała niezmieniona i wynosiła 3 cale (76 mm). Grodzie miały grubość 5 cali zaś magazyny amunicji otrzymały osobną ochronę w postaci klatek ze stali pancernej STS o grubości 3 do 4 cali (76–102 mm).