Projektował działania na rzecz rewitalizacji i konserwacji szeregu ołtarzy głównych w kościołach parafialnych na Pomorzu. W latach 1959–85 realizował szereg projektów z zakresu architektury wnętrz (sanatoria, obiekty wypoczynkowe, użyteczności publicznej i administracji państwowej) oraz malarstwa monumentalnego (ściennego) obiektów architektonicznych, mozaik i sgraffito. W końcu lat 60. zaczął pokazywać na wystawach swoje prace z zakresu malarstwa sztalugowego: sztukę Mariana Dąbrowskiego prezentowano łącznie na dziesięciu wystawach indywidualnych oraz w ramach kilkudziesięciu wystaw zbiorowych w Polsce, Niemczech, Danii i ZSRR.

Brał udział w Plenerach w Osiekach, będących miejscem spotkań artystów i teoretyków sztuki reprezentujących Polską Awangardę drugiej połowy XX w. Był organizatorem, dziesięciokrotnym uczestnikiem i siedmiokrotnym Komisarzem Artystycznym Plenerów.

Sprawował opiekę pedagogiczną i nauczał malarstwa w następujących placówkach: Państwowe Ognisko Kultury Plastycznej w Koszalinie (1957–1975) oraz Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Koszalinie (1975–1977). Za działania dla edukacji plastycznej dzieci i młodzieży odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.