Tekla Zalewska (ur. 12 stycznia 1815 w Jędrzejowie, zm. 1889 w Siedlcach) – uczestniczka powstania styczniowego w oddziale Kazimierza Konrada Błaszczyńskiego, zesłana na Sybir.
Życiorys
Była córką Antoniego i Marii z Goniewskich małżonków Lemańskich. W 1835 poślubiła znacznie starszego Piotra Zalewskiego, byłego żołnierza napoleońskiego. Mieszkali w Radomiu. Zalewska została wezwana przed oblicze gubernatora, gdy miasto obiegła plotka o jej proroczym śnie, w którym biło się ze sobą 6 słońc, a gdy do walki wkroczyło siódme, starcie zakończyło się widokiem Polaków w czamarkach wołających: Wiwat, czegośmy pragnęli, tegośmy dokonali. Zagrożono jej karą, jeśli plotka nie ucichnie. Odtąd znajdowała się pod nadzorem carskich służb.
Po śmierci męża zamieszkała w Warszawie. Nie przyznano jej emerytury po mężu, ale dzięki zapomodze, o którą wniosła do Napoleona III z polecenia życzliwych jej państwa Stuartów, otworzyła restaurację. Jej usytowanie w przechodnim domu Róstera umożliwiało wykorzystanie budynku dla patriotycznej działalności konspiracyjnej. Intensywne śledztwo, którym została objęta, zmusiło ją do wyprowadzki z Warszawy i zamieszkania w Miechowie u siostry Marii Jurkowskiej.