W 1914 roku jako ochotnik wstąpił do armii rosyjskiej. Wyróżnił się odwagą w czasie pierwszego oblężenia Twierdzy Przemyśl. Został odznaczony Krzyżem Świętego Jerzego i skierowany do szkoły oficerskiej w Moskwie. W 1917 roku został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej, a następnie jako podporucznik wstąpił do Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej. Służąc w armii atamana Petlury kontynuował działalność w POW. W pracy konspiracyjnej poznał przyszłą żonę – Władysławę, córkę Marii Tyszkiewicz.
Później został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 49 pułku strzelców kresowych, który 24 marca 1920 roku został połączony z 65 pułkiem piechoty. W szeregach 65 pp walczył na wojnie z bolszewikami.
Po zakończeniu wojny kontynuował służbę w 65 pp w Starogardzie. Od 1926 roku służył w 2 batalionie strzelców w Starogardzie. 19 marca 1928 roku został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 71. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1932 roku został przeniesiony do 58 pułku piechoty w Poznaniu. W kwietniu 1933 roku został przeniesiony do 5 dywizjonu taborów w Bochni z równoczesnym przeniesieniem do korpusu oficerów taborowych. W dywizjonie pełnił służbę przez kolejnych sześć lat. W marcu 1939 roku na stanowisku dowódcy szwadronu gospodarczego.