składał raport Bolesławowi Bierutowi oraz uczestniczył w petraktacjach polsko-czechosłowackich. Został członkiem władz wojewódzkich Związku Samopomocy Chłopskiej. W marcu 1945 powierzono mu odpowiedzialność za Sztab Organizacyjny Grup Operacyjnych „Śląsk Opolski”. Ze stanowiska odszedł po konflikcie z miejscowymi działaczami PPR. Następnie objął analogiczne stanowisko jako zastępca pełnomocnika na Okręg Dolny Śląsk Stanisława Piaskowskiego. Następnie przeszedł do kariery dyplomatycznej. Od 8 kwietnia 1946 do 14 sierpnia 1947 był pierwszym po wojnie chargé d’affaires ambasady Polski w Rumunii, zajmował się m.in. organizacją powrotu polskich górników-emigrantów z Transylwanii. Następnie od 1947 do 1956 pozostawał konsulem generalnym w Ostrawie.
Pochowany na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie (kwatera 6-6-9).
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (18 stycznia 1946) „w uznaniu zasług dla pożytku Rzeczypospolitej Polskiej w dziele pracy organizacyjnej przy utworzeniu administracji państwowej i samorządu, uruchomieniu uczelni i odbudowie demokratycznej państwowości polskiej na ziemiach Województwa Śląsko-Dąbrowskiego”.
Przypisy
Bibliografia