24 maja 1934 kościół spłonął. Uratowano z niego tylko przykrycie ołtarza oraz krzyż metalowy wieńczący wieżę. W 1936 luteranie zamieszkujący te ziemie oddali do użytku nowy kościół murowany z cegły na miejscu spalonego, na planie prostokąta i z kwadratową drewnianą wieżą od zachodu. Wieża wychodząca z połaci dachowej, odeskowana, zakończona jest neobarokowym hełmem pokrytym blachą i szpicem zwieńczonym krzyżem. W 1945 kościół służył jako obora dla krów stacjonujących tu wojsk radzieckich. W tym okresie zostały zniszczone: część dachu, ołtarz i organy. Dach został naprawiony przez nowych mieszkańców Kobylanki przybyłych ze Wschodu: z Wileńszczyzny i Tarnopolskiego, a także z Polski centralnej, z Kieleckiego, z okolic Piotrkowa i Częstochowy, którzy wykonali prowizoryczny ołtarz, w którym znalazł się obraz patrona parafii – św. Antoniego Padewskiego.