Co więcej, Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła 17 grudnia 1981 roku rezolucję nr 497, która wezwała Państwo Izrael do wycofania się z tej decyzji.
Po 20 latach działalności osadniczej w rejonie Wzgórz Golan liczba osadników na tym obszarze wyniosła 6500 osób, a liczba osiedli wzrosła do 31 (11 kibuców, 15 moszawów, dwa miasta i dwa osiedla Brygady Nachal).
Pod koniec lat 90. XX wieku, pod auspicjami Stanów Zjednoczonych, prowadzono rozmowy pokojowe pomiędzy Izraelem a Syrią. Premier Benjamin Netanjahu i minister spraw zagranicznych Ariel Szaron odrzucili propozycje pokoju w zamian za wycofanie się ze Wzgórz Golan. Następca Netanjahu, Ehud Barak, skłonny był do podjęcia rokowań pokojowych. Wyraził nawet chęć opuszczenia wzgórz w zamian za rekompensatę w wysokości 17 miliardów dolarów. Syryjczycy oficjalnie wciąż wrogo odnosili się do Państwa Izrael, co w połączeniu z wymogiem pełnego wycofania się ze Wzgórz Golan, nie budowała poparcia wśród Izraelczyków dla zawarcia pokoju z Syrią. Ostatecznie ustabilizowanie sytuacji w kraju, aby Baszar al-Asad mógł przejąć władzę po swoim ojcu, a także brak poparcia opinii publicznej dla pokoju z Izraelem sprawiły, że rozmowy zakończono.