W 1691 r. wybuchł otwarty bunt. Hrabia żądał 5 tys. florenów, które jakoby miasto było mu winne. Wydany sześć lat później wyrok uwzględnił tylko część zarzutów Karola Maksymiliana. Ponownie nakazano mu przestrzegać przywilejów miasta. Ograniczono także jego swobodę w wyznaczaniu władz miasta: burmistrz mógł być tylko katolikiem, a pośród radnych katolicy musieli stanowić przynajmniej połowę. Sam hrabia był protestantem. Na początku XVIII w. cesarskie komisje ponownie godziły tarnogórzan i hrabiego.
Przełom stuleci był nie najlepszym okresem dla miasta. Stan finansów uległ gwałtownemu załamaniu. Około 1703 r. hrabia zreorganizował władze, oddzielając miejskie od górniczych. Mianowano żupnika i olbornika. Nie poprawiło to zdecydowanie sytuacji, ale wraz z innymi działaniami zdołano pozbyć się długów jakie miało miasto.
W 1713 r. w Tarnowskich Górach mieszkało ok. 1200 osób. W dwóch kolejnych latach padające deszcze zniszczyły zbiory. To z kolei stało się przyczyną wybuchu w 1715 r. zarazy. Zmarły wówczas 152 osoby.
W czasie rządów Karola Maksymiliana Tarnowskie Góry dwukrotnie gościły monarchów: w 1683 r. Jana III Sobieskiego, a w 1697 r. Augusta II Mocnego. Z królami spotkała się rodzina hrabiego.