Dawało to alternatywne, względem sprzedaży dzieł bursztynowych, źródła dochodu mistrzom i pozwalało im prowadzić handel wymienny, w którym wyroby bursztynowe wymieniano na drogocenne materiały. Piwowarstwo i handel ww. dobrami były też istotne dla cechu w XVII wieku, kiedy zaczął on również produkcję i handel suknem, a także w następnym wieku.
W roku 1643 cech skupiał 22 mistrzów bursztyniarstwa, a w II połowie XVII wieku kilkunastu, gdyż nastąpił wówczas znaczny spadek dostaw bursztynu i kryzys w bursztyniarstwie słupskim. Z tego powodu zwiększyło się zaangażowanie członków cechu w produkcję i handel piwem oraz tkaninami. W 1723 roku zmieniono nazwę organizacji z cechu na gildię kupców bursztynu, jednak w dalszym ciągu jej członkowie zajmowali się również wytwarzaniem przedmiotów z jantaru. Zaopatrzenie w surowiec znacznie się poprawiło, a co więcej długoterminowo ustabilizowało od roku 1726, gdy władze pruskie ustaliły, że cech słupski będzie miał prawo zakupu 1/3 całego bursztynu pozyskiwanego we wschodnich Prusach, czyli w głównym regionie wydobycia jantaru. Dzięki temu, w pierwszej połowie XVIII wieku liczba słupskich mistrzów cechowych rosła: w 1726 roku było ich 34, a w 1751 roku już 54.