W 1822 istniało 327 dozorów.
Kompetencje Dozorcy bóźniczy i rabin odpowiadali za bilans przychodów i wydatków, związanych z utrzymaniem synagogi, szpitala, przytułku, ubogich i cmentarza, które to dozory prowadziły oraz związane z utrzymaniem rabina. W kompetencji dozoru było również pobieranie opłat z obrządków religijnych oraz składek członków gminy żydowskiej. Projekt bilansu i obciążeń podatkowych był zatwierdzany przez administracyjne władze miejskie oraz wojewódzkie. Kompetencje rabina należącego do dozoru były związane głównie z aspektami religijnymi. Dozory przejęły też kompetencje bractw pogrzebowych prawnie zniesionych w 1822.
Organizacja Kadencja dozoru trwała 3 lata, członkowie dozoru byli wybierani większością głosów. Początkowo w skład dozoru bóźniczego wchodził 1 rabin (z urzędu) oraz 3 dozorców. Wybranych kandydatów następnie przedstawiano do zatwierdzenia wojewódzkim władzom administracyjnym. Dozorców wybierano przez 4 klasy społeczności żydowskie, opłacającej składki na rzecz dozoru (z wyjątkiem 5-klasy tj. ubogich). Przy większych grupach żydów przypadających na dozór, przypadała większa liczba członków. Członkowie dozorów pełnili swoją funkcję bezpłatnie. W 1826 wprowadzono zwolnienie opłat na rzecz gminy, dla członków dozoru na czas kadencji oraz przez 3 kolejne lata.