alt=Miesięcznik „Wisła”|mały|Miesięcznik „Wisła”, poświęcony krajoznawstwu i ludoznawstwu z lipca 1900 roku, wycinek z artykułem na temat drzeworytu płazowskiego|204x204px Drzeworyt płazowski – termin stosowany dla drzeworytów z kolekcji „Drzeworytu ludowego z Płazowa”, czyli zbioru ludowych desek drzeworytniczych pochodzących z miejscowości Płazów w gminie Narol w powiecie lubaczowskim. Kolekcja składa się z 13 desek, z których 9 zostało rytowanych obustronnie, a 4 jednostronnie – łącznie daje to 22 drzeworyty. Oryginały znajdują się obecnie w Muzeum Etnograficznym w KrakowieWirtualne Muzeum Drzeworytów Ludowych. Jest to największa i najcenniejsza w Polsce kolekcja ludowych desek drzeworytniczych pochodząca z jednego źródła.

Historia W Płazowie w okolicy 1830 roku, na co wskazują daty na drzeworytach, działał Mateusz Kostrzycki, który produkował w swoim warsztacie obrazki ze świętymi z drzeworytów. Sprzedawała je na okolicznych odpustach, jarmarkach i targach jego żona Ludwika, będąca kramarką. Po śmierci ojca w 1838 roku, tradycję drzeworytniczą kontynuował jego syn Maciej. Pod koniec XIX wieku tradycyjnie odbijane obrazki ze świętymi zaczęły być wypierane przez coraz popularniejsze oleodruki, które doskonale imitowały obrazy olejne.