Po wojnie, w latach 1945-1946 był zastępcą dyrektora norweskiego urzędu lotnictwa cywilnego (norw. Norges Luftfartsstyre). W latach 1946–1947 był związany ze szwedzkim przewoźnikiem Scandinavian Airlines System, a następnie przejął kierownictwo w Widerøe Flyveselskap A/S i prowadził firmę do 1970 roku. Flyveselskap A/S wykonało zdjęcia z powietrza zniszczonych w czasie wojny miast, okręgu Finnmark i Nord-Troms. W 1948 roku firma połączyła się z przedsiębiorstwem Polarfly. W 1951 roku Widerøe otworzył połączenie wodnosamolotami między Bodø a Narwikiem. Firma obsługiwała również samoloty pogotowia ratunkowego na północy kraju. W 1954 roku przejęła wszystkie trasy wodnosamolotów SAS w północnej Norwegii. Ostatni lot wodnosamolotem odbył się w 1971 roku.

Widerøe współpracował również z norweską armią. W latach 1950–1952 prowadził szkołę lotnictwa norweskich sił powietrznych w Eggemoen i pracował dla służb wywiadowczych. Karierę pilota zakończył w 1954 roku. Z małżeństwa z Solveig Agnes Schrøder (1914–1989) miał córkę – Turi Widerøe (ur.