Australijczyków i misjonarzy przetrzymywano osobno, w dwóch niewielkich obozach internowania, które Japończycy urządzili w pobliżu lotniska nr 1 w Kaviengu.
Na początku lutego 1944 roku alianckie lotnictwo rozpoczęło ofensywę bombową przeciwko Kaviengowi. 17 lutego miasto i port zostały po raz pierwszy ostrzelane przez alianckie okręty. Japońscy oficerowie byli przekonani, że jest to zapowiedź zbliżającej się inwazji. Garnizon Kaviengu liczył wtedy około 1,5 tys. żołnierzy. Tylko pięciu z nich strzegło internowanych cywilów. Niemniej por. Kyōji Mori, który pełnił obowiązki dowódcy 83. Jednostki Garnizonowej, był przekonany, że w obliczu zbliżającej się bitwy niezbędny będzie każdy żołnierz. 4 marca zwrócił się więc do swoich przełożonych z prośbą o wytyczne w sprawie postępowania z białymi cywilami. Początkowo dowództwo nie wydało mu jednak żadnych nowych rozkazów. 15 marca – trzy dni po szczególnie ciężkim bombardowaniu Kaviengu – Mori powrócił do tematu, domagając się, aby cywilów ewakuować do Rabaulu lub „podjąć inne działania”. Nie uzyskawszy kolejny raz żadnej decyzji, po dwóch dniach ponownie zadzwonił do kmdr. Shōzō Yoshino ze sztabu 14. Garnizonu Marynarki, oświadczając, że nie może dłużej brać odpowiedzialności za internowanych.