Niedługo później wojska alianckie powróciły na Nową Irlandię. Z ustaleń australijskich władz wynikało, że po rozpoczęciu inwazji w rękach Japończyków znalazło się 40 australijskich cywilów oraz dziesięciu misjonarzy. Nie udało się jednak odnaleźć żadnej z tych osób. Wśród miejscowej ludności krążyły pogłoski o wymordowaniu internowanych Europejczyków, nie udało się jednak odnaleźć żadnego naocznego świadka lub jednoznacznych dowodów. Przypuszczano, że zaginieni cywile mogli zostać zamordowani w marcu 1943 roku na pokładzie niszczyciela „Akikaze”, jednakże trop ten okazał się fałszywy. Tamura przyznał, że na Nowej Irlandii przebywali cywile europejskiego pochodzenia, jednakże miało być ich jedynie trzydziestu dwóch, w tym dwudziestu trzech Australijczyków i dziewięciu obywateli państw neutralnych. Jednocześnie wraz ze swymi podwładnymi przedstawił uprzednio spreparowaną wersję wydarzeń. Informację o wywiezieniu internowanych z Kaviengu potwierdził także kpt. Tsuyoshi Sanagi ze sztabu Floty Południowo-Wschodniej – ten sam, który wcześniej pomógł Yoshino spreparować fałszywe wyjaśnienia dla aliantów. Wstępne dochodzenie, które przeprowadzili Australijczycy, pozwoliło ustalić, że statek o nazwie „Kowa Maru” został zatopiony przez amerykańskie samoloty 21 lutego 1944 roku nieopodal wybrzeży Nowego Hanoweru.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Masakra w Kaviengu · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.