Prowizoryczny schron, w którym umieszczono jeńców, miał jakoby otrzymać bezpośrednie trafienie dwiema bombami lotniczymi. Rzekomo 26 jeńców zginęło na miejscu, a pozostałych pięciu wkrótce zmarło na skutek odniesionych obrażeń.
Australijscy śledczy przyjęli zeznania Japończyków z dużą nieufnością. Wiele wskazywało bowiem, że zostały one zawczasu uzgodnione. Mało wiarygodny wydawał się opis okoliczności śmierci jeńców; zwracał zwłaszcza uwagę fakt, że w rzekomym nalocie nie odniósł obrażeń żaden ze strażników. Odnotowano również, że z tunelu zabrano niemal wyłącznie chorych i osłabionych jeńców. Przesłuchano oficera, który był w tym czasie dowódcą japońskiej placówki na wyspie Watom. Oświadczył on, że nigdy nie otrzymał jakichkolwiek rozkazów dotyczących transferu jeńców, ani też nie jest mu nic wiadomo o ich śmierci w amerykańskim nalocie. Dowódca japońskiej 8. Grupy Armijnej gen. Hitoshi Imamura zeznał z kolei, że przeniesienie jeńców na Watom było rozważane, lecz ostatecznie nie wydano w tej sprawie żadnych rozkazów, gdyż brakowało jednostek pływających, które mogłyby zostać wykorzystane do ich transportu.