Przykładami takich platform jest Intel x86, SPARC oraz IBM System/360.
Platforma programowa – zwana także poziomem aplikacji, dzieli się na pięć elementów: Platforma oparta na interfejsie binarnym – zapewnia kompatybilność poprzez udostępnienie interfejsów binarnych bibliotek funkcji, które mają bezpośredni dostęp do platformy sprzętowej. Twórca bibliotek jest odpowiedzialny za ich utrzymanie i wspieranie nowego sprzętu, a kolejne wersje interfejsów nie powodują konieczności ponownej kompilacji uprzednio wykonanego oprogramowania użytkowego. Przykładami tego typu platform są Cocoa, Linux Standard Base oraz Windows API. Platforma oparta na kodzie źródłowym – zakłada przenośność kodu źródłowego umożliwiając jego kompilację i działanie na wielu różnych platformach sprzętowych i programowych. Koncept ten jest bardzo popularny w środowiskach Uniksowych i Open Source. Kontrastuje z ideą platformy opartej na interfejsach binarnych. Przykładami są tutaj Qt, GTK+ oraz Mono. System operacyjny jako platforma – dostarcza niezbędnych interfejsów oraz zapewnia poprzez sterowniki właściwą komunikację ze sprzętem takim jak procesory, karty graficzne oraz inne urządzenia peryferyjne. Zapewnia kompatybilność w obrębie danego systemu i platformy sprzętowej, na którą ów system został napisany.