II Rzeczpospolita była republiką konstytucyjną, opartą na państwie prawa (niem. Rechtsstaat). Najważniejszym aktem prawnym była konstytucja uchwalona przez wybranych przedstawicieli narodu. Z konstrukcji państwa prawa wynikały zasady, na których zorganizowano administrację publiczną. Termin ten oznacza administrację wewnętrzną państwa, składającą się z wyodrębnionych pod względem struktury i funkcji podmiotów. Dzielą się one na organy szczebla centralnego oraz jednostki samorządu terytorialnego (gmina, powiat, województwo).
Jednym z najważniejszych organów administracji centralnej w II Rzeczypospolitej była Rada Ministrów, w skład której wchodzili poszczególni ministrowie z Prezesem Rady Ministrów na czele. Ministrowie byli mianowani przez Prezydenta RP. Zgodnie z konstytucją marcową prezydent stał na czele władzy wykonawczej. Wybierany był raz na 7 lat przez połączone izby Sejmu i Senatu, jako Zgromadzenie Narodowe. Poza powoływaniem ministrów obsadzał również wyższe urzędy cywilne i wojskowe. Po przewrocie majowym w 1926 roku pozycja prezydenta uległa jeszcze wzmocnieniu, co znalazło swoje odbicie w konstytucji kwietniowej z 1935 roku. Prezes Rady Ministrów, czyli premier, reprezentował rząd i kierował jego pracami.