Większość czasu Elizabeth spędzała z towarzyszką (której rola wywodziła się od królewskiej damy dworu). Jej zadaniem była pomoc Elizabeth w codziennych sprawunkach. Barbara Schnorrenberg sugeruje, że rolę te objęła Sarah Scott, siostra Elizabeth.
Od 1750 Elizabeth i Edward spedzali zimę w Mayfair w Londynie, a wiosnę w Sandleford w Berkshire, które należało do Montagu od 1730. Na resztę roku Montagu jechał do Northumberland i Yorkshire, aby zarządzać majątkiem, podczas gdy Elizabeth odwiedzała go okazjonalnie w rodzinnym manoir w East Denton, zbudowanym w 1622 na wschód od drogi do Newcastle upon Tyne.
Elizabeth była bystrą biznesmenką. Cieszył ją fakt, że pracujący w dobrach męża górnicy ze strachu przed utratą pracy utrzymują niespotykany porządek. Lubiła słuchać ich śpiewu w kopalniach, jednak uważała ich dialekt (Geordie) za denerwujący.
W późnych latach 60. XVIII w. Edward Montagu zachorował, a Elizabeth zajęła się mężem. Zmarł w 1775. W 1776 Elizabeth adoptowała bratanka Matthew Robinsona. Kopalnie i nieruchomości przekazane w spadku Elizabeth po śmierci Montagu dawały jej dochód £7,000 rocznie. Elizabeth dobrze zarządzała majątkiem i w momencie śmierci jej dochód z węgla wynosił 10,000 funtów rocznie.