Herren der Welt: Zeitstück in drei Akten), w którym podjął się krytyki narodowego socjalizmu i przewidział holokaust Żydów.

Podczas okupacji niemieckiej od 22 grudnia 1939 do 17 października 1941 był redaktorem naczelnym „Jüdisches Nachrichtenblatt”. 26 października 1941 został deportowany wraz z żoną i dziećmi do getta Litzmannstadt w Łodzi, gdzie zamieszkał przy ul. B. Limanowskiego 47/17 i pracował w dziale statystycznym getta, współpracując z Lucille Eichengreen oraz po śmierci Juliana Cukier-Cerskiego został głównym redaktorem „Kroniki getta łódzkiego”, którą współtworzył m.in. wraz z Oskarem Rosenfeldem, Józefem Klementynowskim, Bernardem Ostrowskim i Peterem Wertheimerem. W trakcie pobytu w getcie pisał również eseje i reportaże, zebrane i wydane w 2002 jako „Przemierzając szybkim krokiem getto...”, a także hasła do „Encyklopedii Getta”. Ponadto przez czeskich Żydów był postrzegany jako nieoficjalny reprezentant ich interesów, pośrednicząc w interwencjach u władz getta. Był również, wraz z Karlem Bondym, zaangażowany w ochronę inteligencji zachodniej getta przed deportacjami.