"The United States and Brazil: a long road of unmet expectations" Taylor & Francis Books 2005 s. 4–5. Pod wpływem wojny odrzucił wzorce faszyzujące i przyjął bardziej liberalną politykę. Wysłał do Europy brazylijski korpus ekspedycyjny, który walczył we Włoszech. Po zwycięstwie aliantów w wojnie światowej, Vargas stał się kłopotliwy jako niedawny sojusznik światowych potęg i szybko został obalony w wojskowym puczu, jednak nadal zachował dużą popularność. Mimo wybrania go do Senatu postanowił wycofać się z polityki. Na krótko powrócił do władzy w 1950 roku w wyniku wyborczego zwycięstwa utworzonej przez niego Brazylijskiej Partii Pracy. Aby podtrzymać poparcie społeczeństwa, posługiwał się populistycznymi i nacjonalistycznymi hasłami. W pierwszej fazie prezydentury wprowadził szereg postępowych reform, a swoje rządy oparł na środowiskach lewicy. Pod naciskiem narodowców i lewicy prowadził politykę uprzemysłowienia kraju, rozwiązał problem państwowego monopolu naftowego „Petrobras”, ograniczył inwestycje obcego kapitału, wprowadził szereg prorobotniczych praw, zakończył działania rządu polegające na ingerencji w działanie związków zawodowych oraz przeprowadził rewizję płacy minimalnej.