Szybko znalazła się w gronie przywódców rewolucji, była dowódczynią wojskową. Nazywano ją ciocią Carmen. Była delegatką do Panafrykańskiej Organizacji Kobiet w Algierii. Została poproszona przez Amílcara Cabrala, by kierowała domem tranzytowym w Konakry, do którego ewakuowano część chorych członków partii i część rannych. W tym czasie jej mąż wyjechał z Bissau do Konakry. Pereira postawiła dołączyć do niego z trójką dzieci. Wyjechała z Bissau do Ziguinchor (południowy Senegal). Następnie znalazła się w grupie 10 osób dowodzonych przez komandora Pedro Piresa, które wyjechały do ZSRR na kurs polityczny. W 1963 w ZSRR Pereira studiowała medycynę.
Po powrocie do Gwinei Bissau udzielała się politycznie, pracowała też w zawodzie. Została wybrana do Narodowego Zgromadzenia Ludowego Gwinei Bissau. W latach 1973–1984 była wiceprzewodniczącą zgromadzenia. W latach 1975–1980 za rządów João Bernardo Vieiry pełniła funkcję przewodniczącej zgromadzenia. W latach 1981–1983 była ministrem zdrowia i spraw społecznych Gwinei Bissau. W 1984 została ponownie wybrana na przewodniczącą Narodowego Zgromadzenia Ludowego.