Emilie Lehmus (ur. 30 sierpnia 1841 w Fürth, zm. 17 października 1932 w Gräfenbergu) – niemiecka lekarka, ginekolożka, druga studentka medycyny z krajów niemieckojęzycznych w Zurychu i pierwsza lekarka rezydentka w Niemczech.
Życiorys Była córką pastora Friedricha Theodora Eduarda Lehmusa. Ojciec w 1837 założył pierwsze w Niemczech przedszkole, w 1851 zaś stowarzyszenie ubogich i chorych. Był prekursorem ewangelickiej diakonii. Pozwolił wszystkim 6 córkom uczyć się tego, co je interesowało. Początkowo Emilie uczyła się pod jego opieką. Po skończeniu kolegium nauczycielskiego przez kilka lat pracowała jako nauczycielka w szkole średniej dla dziewcząt w Fürth. Ukończyła studia językowe w Paryżu. Podczas wizyty u najstarszej siostry w Berlinie, około Wielkanocy 1870, postanowiła studiować medycynę. Mógł ją pociągnąć przykład pierwszej stomatolożki w Niemczech, Henriette Hirschfeld-Tiburtius, którą poznała. Lehmus zaczęła studia na Uniwersytecie w Zurychu. Doktorat obroniła z wyróżnieniem. Przez kilka miesięcy 1875 pracowała w uniwersyteckim szpitalu położniczym u prof. Webera w Pradze, potem była lekarką w szpitalu położniczym i klinice dla kobiet w Dreźnie. Jej zwierzchnikiem był ginekolog prof. Franz von Winckel, który do lat 90. XIX wieku jako jedyny profesor w Niemczech przyjmował do swojej kliniki asystentki i szkolił je.