Według Antoniego Smuszkiewicza, analogia ta „rejestruje 'zapasy narodowej wyobraźni'” lat 80. i, jako wynik konkursu (a nie decyzji jednej osoby – redaktora), reprezentuje najlepsze utwory swego czasu. Jej odpowiednikiem dla lat 60. była antologia Posłanie z piątej planety, a w latach 70. antologia Wołanie na Mlecznej Drodze. Smuszkiewicz zauważa, że analogia ta pokazuje ewolucję polskiej fantastyki poza klasyczną fantastykę naukową, równocześnie jednak krytykując ją – subiektywnie – jako reprezentującą niższy poziom artystyczny niż ten z Wołania.... Smuszkiewicz pisze też, że fantastyka polska lat osiemdziesiątych, której ta antologia jest dobrą reprezentacją, wyszła już poza kontestowanie (a także kontynuowaniePojęcia użyte w temacie konferencji naukowej „Kontynuatorzy czy kontestatorzy", zorganizowanej wiosną 1988 przez Uniwersytet Warszawski i miesięcznik „Fantastyka” w Pałacu Kazimierzowskim, gdzie Smuszkiewicz wygłosił swój tekst), jako że w jej konwencji „wszystko wolno”, więc antologia ta reprezentuje poszukiwanie nowych formuł twórczości literackiej.
Zdaniem Roberta Klementowskiego w tomie zaprezentowano „prace nie obawiające się eksperymentu językowego;