Witraż ten został jednak natychmiast zniszczony przez administrację uniwersytetu po tym, jak został uznany za „wrogi ideologicznie”. Rok później stworzyła swoją pierwszą rzeźbę ceramiczną – „Płacz Jarosławny”. W 1968 roku była jednym z sygnatariuszy listu protestacyjnego przeciwko represjom wobec rosyjskiej i ukraińskiej inteligencji, skierowanego do działaczy partyjnych, tzw. , w wyniku czego została wyrzucona ze Związku Artystów Ukrainy. Od tego momentu jej prace nie były przyjmowane na wystawy ani eksponowane w muzeach. W 1976 roku zniszczona została jej stela „Drzewo życia”, powstała w 1970 roku. W 1989 została przywrócona do Związku Artystów Ukrainy. W latach 1990–2000 prowadziła pracownię ceramiczną w kijowskim centrum sztuki dla dzieci i młodzieży.

Do jej dorobku artystycznego zaliczają się m.in. dwie mozaiki, Lisowa pisnia i Lileja, a także stele, projekty wnętrz i elewacji hoteli, rzeźbiarskie wizerunki bogów słowiańskich, ceramiki poświęcone tematyce Rusi Kijowskiej (ich zwieńczeniem była praca Misto na semi horbach), obrazy oraz portrety postaci historycznych.