W latach 1972–75 szykanowany przez Służbę Bezpieczeństwa za otwarty sprzeciw utworzenia Socjalistycznego Związku Studentów Polskich oraz żądanie apolityczności organizacji studenckiej. Stopień doktora habilitowanego uzyskał dopiero w 1981 r., rok później został docentem, a profesorem nadzwyczajnym w 1987 r. W latach osiemdziesiątych był prezesem opolskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Matematycznego, a także był członkiem NSZZ „Solidarność” w WSP. Po przełomie 1989 r. wziął udział w pierwszym zjeździe wszystkich żyjących członków DAK. Zmarł 17 października 1991 r.. 25 maja 1992 r. zrehabilitowany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie, który stwierdził nieważność wyroku z 1950 r, uzasadniając, że czyn przypisany Eugeniuszowi Szczepankiewiczowi był związany z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.