od 1947 ponownie w Wydz. Kadr KC SED, szef Referatu Obrony, funkcjonariusz (por.) tajnego aparatu obronnego SED, odpowiedzialnego także za kontrwywiad i kontrwywiad (1948–1952). Współzałożyciel Instytutu Badań Ekonomicznych (Institut für wirtschaftswissenschaftliche Forschung -IWF), prekursora Wywiadu NRD) (1951), kierownik Szkoły Wywiadu (1952Helmut Müller-Enbergs: Markus Wolf und die Ablösung Bruno Haids als Leiter der DDR-Nachrichtendienstschule 1952, JHK 2006 Jahrbuch für Historische Kommunismusforschung, Aufbau Verlag Berlin 2006, s. 311-319). Przeniesiony do resortu sprawiedliwości - sędzia w Karl-Marx-Stadt (1953–1954), prokurator w Prokuraturze Generalnej NRD (1954), zastępca prokuratora generalnego (1955–1958), członek komisji KC SED do rewizji spraw członków partii (1956), surowo oceniony przez kierownictwo SED i usunięty z zajmowanych stanowisk państwowych i partyjnych. Był radcą prawnym w Zjednoczeniu Przemysłu Obrabiarkowego w Karl-Marx-Stadt (VVB Werkzeugmaschinenbau) (1958-1959) i w fabryce sprzętu radiowego im. Hermanna Schlimme w Berlinie (VEB Hermann Schlimme) (1959-1960) oraz kier. wydziału literatury i wydawnictw w Ministerstwie Kultury (1960–1963).