W grudniu 1948 wraz ze swoją partią przystąpił do PZPR. Od 1948 do 1950 był przewodniczącym Zarządu Głównego Związku Zawodowego Pracowników Leśnych i Przemysłu Drzewnego (to stanowisko także utracił wraz z przyznaniem nagany). W kolejnych latach zatrudnionych w przedsiębiorstwach państwowych, m.in. jako naczelnik w Zarządzie Budynków Mieszkalnych, wicedyrektor Budowy Huty Warszawa i Zarządu Produkcji Odzieżowo-Włókienniczej i Skórzanej CZSP Warszawa. W latach 1956–1957 I sekretarz Komitetu Dzielnicowego PZPR Warszawa-Śródmieście. Na początku 1957 wykluczony z partii ze względu na niewywiązywanie się z obowiązków oraz sprzeciw wobec odwilży październikowej. Od końca lat 50. poddawany inwigilacji przez Służbę Bezpieczeństwa, poddawany m.in. podsłuchom, obserwacji, zakazowi wyjazdu za granicę. Podejrzewano go o kontakty z Kazimierzem Mijalem. W latach 60. był wicedyrektorem oddziału PKO. W 1970 przywrócono mu członkostwo w PZPR, do którego miał lepszy stosunek po objęciu funkcji I sekretarza przez Edwarda Gierka. Od 1971 na rencie.

Życie prywatne Był dwukrotnie żonaty, najpierw z Idą, a po rozwodzie z nią – ze Stefanią Kliszkowiak. Z drugą żoną miał dwoje dzieci.