Woźnica zdał sobie sprawę, że otaczają go dziwne istoty, poczuł dotyk zimnych, długich palców, ujrzał liczne złowrogie twarze. Na rozkaz pana jednak przyśpieszył końmi, by dotrzeć prędko do domu. I zimna woda plusnęła. Pasażerowie bryczki topiąc się wołali pomocy. A po chwili nastała cisza. Małe pierścienie nad jeziorem ukazywały miejsce pochłonięcia rodziny przez muły. Jedyną osobą, która się ocaliła był woźnica, lecz ten stracił mowę. W Ustce, gdy później opisywał te straszne doświadczenia, nikt mu nie wierzył. Oskarżano go o morderstwo dziedzica, żony i trójki dorosłych dzieci.

Woźnicę pewnie by skazano na ciężką karę, gdyby nie pewna staruszka. Wyprosiła u sędzi wizytę nad stawkiem w celu sprawdzenia, jak to było.

Policjanci dokonali wizji lokalnej, z której okazało się, że świetlik rzeczywiście się pojawił. Sędzia jednak utwierdził się tylko w przekonaniu, że niczego tu nie ma, a że jest po godzinie duchów, należy wracać. Wtem rozległy się słowa "Coo? Poczekaj no!". Wyłoniła się rzesza ogników i zmierzała w stronę ludzi. Sędzia rozkazał policjantom uciekać.