Andrzej Podgórski (ur. 29 lutego 1896 w Woli Pawłowskiej, zm. 18 listopada 1941 w KL Auschwitz) – polski działacz społeczny, działacz ruchu oporu Armii Krajowej, wieloletni, ogólnopolski prezes Związku Niższych Pracowników Poczt Telefonów i Telegrafów w Warszawie.
Miał żonę Helenę i czworo dzieci: Władysława, Czesława, Mieczysława i Jadwigę.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Uczęszczał do szkoły w Ciszycy, a następnie do szkoły dla nauczycieli w Solcu. Zrezygnował ze szkoły w 1910 roku z powodu śmierci matki. Jego ojciec zmarł, gdy Andrzej miał 5 lat. W 1914 roku zaczął pracę jako pracownik poczty w Lublinie.
I wojna światowa Wcielony do 8., a następnie do 4 Armii, Podgórski pracował przy łączności. Jego oddział wysłano do Chęcin w celu obsługi telegrafów łączących dowództwo z korpusem. Wedle jego osobistego życiorysu, ułatwił ewakuację dwóm żołnierzom powstającym wtedy Legionów Polskich, ukrywającym się w domu, w którym został zakwaterowany. Sam nie zdołał zbiec i został przydzielony do II Wojskowego Oddziału Drogowego 8 Armii, a następnie za agitację dotyczącą poruszania sprawy polskiej, przydzielony na linię frontu, do 40 pułku piechoty Aleksandropola.