Zwerbowane przez niego osoby zbierały informacje o niemieckich transportach kolejowych i drogowych. Udzielały pomocy materialnej wysiedlonym i kolportowały podziemną prasę. Wydawały setki fałszywych dowodów osobistych oraz zaopatrywały w żywność, lekarstwa i pieniądze osoby zagrożone wysiedleniem lub uciekinierów z obozów jenieckich, w tym m.in. wysiedlonych do Generalnego Gubernatorstwa mieszkańców Kazimierza Biskupiego. Członkowie zbierali i dostarczali naczelnym władzom informacje o niemieckich zbrodniach wojennych. W 1941 roku podwładnym Pawlaka udało się zorganizować ucieczkę Ludwikowi Lisiakowi – więźniowi Gestapo, przebywającemu wówczas w konińskim szpitalu.
Organizowana przez niego pomoc skierowana była również dla prześladowanych Żydów, poprzez organizację dla nich na stacjach kolejowych w Koninie, Kazimierzu Biskupim, Ślesinie i Skulsku punktów z żywnością i odzieżą. Pracujący na kolei członkowie ZWZ zatrzymywali pod różnymi pretekstami niemieckie pociągi. Wykorzystując nieuwagę Niemców sypali piasek do panewek wagonów, zatruwali żywność i wodę lub wciskali do towotu przy osiach drobne metalowe opiłki. W ten sposób opóźniali działania wojsk niemieckich. Ponadto na stacji w Spławiu opróżniali wagony z butów i koców przeznaczonych dla Wermachtu, a na stacji w Cieninie spalili cztery wagony z lekarstwami.