Metody pomiaru rozpiętości kierowania Wyróżnia się następujące metody pomiaru rozpiętości kierowania: Intuicyjno-filozoficzne próby określenia rozpiętości kierowania. Do wskazanej grupy zaliczamy badaczy szacujących intuicyjnie rozpiętość kierowania takich jak H. Fayol, Hamilton, L. Urwick a wcześniej Napoleon. Matematyczno-statystyczne metody określania rozpiętości kierowania – są to metody, w których badacze podejmują próby określenia rozpiętości i zasięgu kierowania w sposób ściśle skwantyfikowany – za pomocą formuł matematycznych. Do przedstawicieli wskazanej grupy zaliczamy takich badaczy jak V.A. Graicunas, Hare, Slezinger, Masłow, J.L. Meji. Czynnikowe metody określania rozpiętości kierowania – są to metody charakteryzujące się określaniem rozpiętości kierowania przy pomocy wyodrębnionych czynników mających istotny wpływ na kształtowanie się rozpiętości kierowania kierowników różnego szczebla. Do badaczy zajmujących się wskazaną grupą metod zaliczamy m.in. S. Kowalewskiego, G.C. Fisha, H.Stieglitza, J.Jaszka.
Przypisy
Bibliografia J.Dzida: Rozpiętość i zasięg kierowania w teorii i praktyce. PWN Warszawa 1969, s. 17,s.44-45 M. Pietrusiński: „Ustalenie rozpiętości kierowania w przedsiębiorstwie”- Zeszyty naukowe, rozprawy i monografie UG, Gdańsk 1988, s. 25
Kategoria:Zarządzanie