Blues (od – „smutny”, „melancholijny”, odnoszony także do stanów przygnębienia) – podstawowa forma muzyczna jazzu, afroamerykański gatunek pieśni solowej o charakterze osobistym, oparty na strukturze responsorialnej typu .
Gatunek ten wywodzi się z wcześniejszych świeckich form muzycznych folkloru muzycznego Afroamerykanów w Stanach Zjednoczonych, zamieszkujących południowe obszary Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza deltę Missisipi oraz wschodni Teksas, takich jak work song oraz song sermon, które ukształtowały jego narracyjno-wokalny charakter.
Blues stanowił pierwotnie melancholijną pieśń ludową afroamerykańskich niewolników, dającą początek rozwojowi jazzu.
Blues, funkcjonujący początkowo przede wszystkim jako forma wokalna, przekształcił się później w formę instrumentalną. Najczęściej opiera się na schemacie dwunastotaktowym, rzadziej ośmiotaktowym, z charakterystycznym, stałym układem harmonicznym. Charakterystyczną cechą melodyczną bluesa są tzw.