W miastach tych funkcjonowały zarówno zespoły jazzowe, jak i wczesne formy muzyki wykorzystującej rozwijającą się technologię gitary elektrycznej. Ukształtowana w tym środowisku odmiana gatunku określana jest jako „urban blues” (blues miejski), charakteryzująca się większym zróżnicowaniem stylistycznym oraz stopniowym wprowadzaniem instrumentarium zespołowego. Wśród wczesnych przedstawicieli tego rodzaju wymienia się m.in. Billa Broonzy’ego, Muddy Watersa, Bessie Smith, Leroy Carr oraz Washboard Sam.
Zastosowanie instrumentów elektrycznych umożliwiło uzyskanie większej głośności, co pozwalało na równorzędną współpracę brzmieniową z instrumentami dętymi, takimi jak trąbka i saksofon. Jednocześnie rozwinięto możliwości brzmieniowe, w tym wykorzystanie tzw. „brudnych” barw dźwięku, które były interpretowane jako kontynuacja tradycji wiejskiej w zmodyfikowanej formie. Urban blues stanowił podstawę dla późniejszych gatunków takich jak rhythm and blues oraz rock and roll. Gatunek ten opierał się na wykorzystaniu gitary elektrycznej, wzmacnianego mikrofonowo wokalu oraz saksofonu, szczególnie obecnego w zespołach jazzowych i tzw.