W 1803 „dwór” w Offenbach został zlikwidowany, a frankiści wyjechali z miasta. Przez ostatnie 15 lat życia Ewa, zachowując się jak księżniczka z dynastii Romanowów, żyła w dostatku. Twierdziła, że car ureguluje wszystkie jej długi. Ich znajomość ograniczała się jedynie do jednorazowego kontaktu: car Aleksander I odwiedził Ewę w Offenbach w listopadzie 1813, po bitwie pod Lipskiem, ale jego wizyta miała raczej podłoże religijne. Ewa miała też gościć Napoleona Bonaparte. W międzyczasie zmarli bracia Ewy: Józef w 1807, Roch w 1813. Nie mieli spadkobierców.
Ewa, zadłużona na 3 miliony guldenów, zmarła w 1816. Do końca byli przy niej jedynie Paulina Pawłowska i osobisty sekretarz Franciszek Wiktor Zaleski. Twierdzono, że odeszła w nędzy. Niektórzy przypuszczali, że z pomocą pewnego urzędnika uciekła do Polski i, mimo likwidacji ośrodka kultu i nakazie aresztowania sekciarzy wydanym przez księcia Hesji, nadal przewodziła gminie frankistów.