Strzępki szkieletowe w subikulum szkliste, grubościenne, bezprzegrodowe, z rzadkimi rozgałęzieniami, o średnicy 2–6 µm. Strzępki tramy podobne. Cystydy częste do rzadkich, częściowo lub całkowicie inkrustowane, grubościenne. maczugowate, 40–70 × 9–11 µm, całkowicie osadzone lub wystające do 40 µm ponad hymenium. Obecne są również brzuchate, cienkościenne cystydiole o wymiarach 10–30 × 4–5 µm, ze sprzążką bazalną. Podstawki maczugowate, 4-sterygmowe, 10–15 × 4–5 µm ze sprzążkami bazalnymi. Bazydiospory cylindryczne, kiełbaskowate, szkliste, gładkie, nieamyloidalne, 3,5–5 × 1–1,5 µm.
Występowanie i siedlisko Najliczniejsze stanowiska porokolczaka ceglastego podano na Półwyspie Skandynawskim. Ponadto podano występuje w niektórych krajach Europy, Azji, w Rosji i na pojedynczych stanowiskach w Afryce, Meksyku, Japonii i na Nowej Zelandii. W Polsce do 2003 r. podano 3 stanowiska. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status E – gatunek wymierający, którego przeżycie jest mało prawdopodobne, jeśli nadal będą działać czynniki zagrożenia.