Stanisław Tybura, ps. „Orzeł”, „Kozioł”, „Zieliński” (ur. 6 maja 1876 w Wysokiem, zm. 1940/1941 w Dachau) – działacz komunistyczny, członek Komunistycznej Partii Polski.
Życiorys Stanisław Tybura urodził się 6 maja 1876 w Wysokiem, w rodzinie chłopskiej. Około 1903 rozpoczął działalność w SDKPiL, za co był więziony przez władze carskie. Do 1914 spędził łącznie 9 lat w więzieniach w Łodzi i Piotrkowie Trybunalskim oraz na zesłaniu w guberni archangielskiej. W 1912 powrócił z zesłania by rozpocząć działalność w lokalnych władzach SDKPiL na poziomie dzielnicowym w Komitecie Dzielnicowym „Staromiejska” w Łodzi, a następnie również okręgowym. W 1918 wstąpił do Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (późn. Komunistycznej Partii Polski) oraz do Międzynarodówki Komunistycznej. W trakcie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 został za działalność antypaństwową osadzony w obozie w Dąbiu. Po opuszczeniu obozu powrócił do Łodzi, gdzie działał w egzekutywie Komitetu Dzielnicowego KPRP „Staromiejska” oraz w Komitecie Łódzkim. Organizował propagandę komunistyczną, wiece oraz realizował działania dywersyjne (m.in. dostarczając antypaństwowe ulotki do koszar). Należał również do Łódzkiego Komitetu Niesienia Pomocy Więźniom Politycznym. W kwietniu 1922 był delegatem na III konferencji KPRP w Gdańsku.