mały|lewo|Stanisława Bakuła, wycinankarka z Puszczy Zielonej mały|lewo|Piotr Puławski z Kadzidła, wycinankarz z Puszczy Zielonej Wstążki i wycięta ozdobnie bibuła zasłaniające zniszczone ramy obrazów i luster albo uszkodzone krucyfiksy, zauważone na polskich wsiach w I połowie XIX wieku, mogły poprzedzać kolorowe wycinanki. Początkowo na okapie nad kuchnią gospodynie przyklejały ząbki wycięte z białego papieru. Potem pojawiły się firanki z bibuły lub papieru, które poprzedziły właściwe wycinanki. Firanki miały kształt dwóch trójkątów, które parami naklejano w górny róg ramy okna. Inna forma to prostokątny szeroki pas wycięty we wzory, który przyklejano wzdłuż górnej ramy okna. Początkowo wycinano proste geometryczne formy: romby, trójkąty, ząbki, jodełkę. Później pojawiły się półkola i motywy antropo- oraz zoomorficzne (ptaki i leśne zwierzęta). Dekoracje zmieniano po bieleniu i sprzątaniu izby dwa razy w roku: przed Bożym Narodzeniem i Wielkanocą. mały|Wycinankarki z Puszczy Zielonej. Zdjęcia z wystawy w Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce Jedną z dwóch klasycznych i charakterystycznych dla Puszczy Zielonej form wycinanki jest leluja – kompozycja symetryczna, pionowa i dwuczłonowa. Dolna i mniejsza część to podstawa, część górna to rozbudowana korona, która może być zamknięta lub otwarta.