Od 1966 była członkinią Sekcji Autorów Dzieł Choreograficznych Stowarzyszenia Autorów ZAiKS. W 1989 założyła Polskie Towarzystwo Etnochoreologiczne, któremu przewodniczyła przez 16 lat. Towarzystwo wydawało biuletyn, jedyne polskie pismo naukowe poświęcone etnochoreologii. W 2014 była członkinią komitetu honorowego Roku Kolberga.
Praca naukowa Była pionierką etnochoreologii w Polsce. Opracowała warsztat badawczy dla tej dziedziny. W latach 1968–1981 była pracownicą naukową Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Przywróciła działalność sekcji badań i dokumentacji tańca ludowego. W całym kraju prowadziła wieloletnie i systematyczne badania etnochoreograficzne. Dokumentowała polskie tańce ludowe. W 1973 obroniła pracę doktorską Taniec ludowy na Mazowszu (wydaną w 1980 w postaci książki wraz z zapisami nutowymi muzyki i ruchu tanecznego, tzw. kinetogramami). Wykładała na studiach podyplomowych w Instytucie Archeologii i Etnologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, a w latach 1985–1992 na Podyplomowym Studium Folklorystycznym Ministerstwa Kultury i Sztuki w Nowym Sączu. mały|338x338px|Grób Grażyny Dąbrowskiej na Cmentarzu Bródnowskim Szczególnie dużo uwagi poświęciła Warszawie, Mazowszu Płockiemu, Kurpiom Puszczy Zielonej i Puszczy Białej oraz Mazowszu Południowemu i Wschodniemu.