Irena Ludmiła Kucowa (ur. 12 czerwca 1911 (1912) w Trzebini, zm. 1 lipca 1995) – polska uczona, specjalizująca się w botanice. Doktor nauk przyrodniczych związana z Instytutem Botaniki im. Władysława Szafera Polskiej Akademii Nauk.

Życiorys Urodziła się 12 czerwca 1911 roku (niektóre źródła podają 1912) w Trzebini jako Irena Ludmiła Janik. Uczęszczała do szkoły powszechnej w Krakowie do 1922 r., a następnie do Państwowego Gimnazjum Żeńskiego im. Królowej Wandy, które ukończyła w 1930 roku. W tym samym roku podjęła studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, w czerwcu 1937 roku uzyskując tytuł magistra filozofii z zakresu geografii, a w czerwcu 1939 magistra filozofii z zakresu botaniki.

W latach 1937–1951 pracowała w Muzeum Przyrodniczym Polskiej Akademii Nauk Krakowie w Dziale Botanicznym, awansując do stanowiska kustosza. Równocześnie od 1946 do 1947 roku uczyła geografii i biologii w Gimnazjum im. Królowej Jadwigi w Krakowie. W 1951 roku przedstawiła na Uniwersytecie Jagiellońskim rozprawę pt. „Krytyczny przegląd gatunków wierzb (Salix L.) z osadów glacjalnych Polski”, na podstawie której uzyskała stopień doktora nauk przyrodniczych. W 1953 roku rozpoczęła pracę w Instytucie Botaniki Polskiej Akademii Nauk, od 1954 na stanowisku adiunkta.