Henryk Ptak (ur. 15 lipca 1896 w Wieliczce, zm. 29 sierpnia 1950 w Krakowie) – polski poeta, uczestnik I wojny światowej, porucznik piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 15 lipca 1896 jako siódmy z jedenaściorga dzieci wielickiego górnika Jana i Antoniny z d. Janczyk. W 1915 ukończył VI Gimnazjum w Podgórzu (matura wojenna 1918).
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach Batalionu Strzelców Polnych Nr 13. Ukończył szkołę oficerską w Opawie (1916). 1 lutego 1917 mianowany na stopień chorążego. Kilkukrotnie ciężko ranny: 7 września 1915, 6 czerwca 1916 i 29 lipca 1917. W wyniku odniesionych ran jego prawa ręka pozostała bezwładna. Awansowany na podporucznika rezerwy ze starszeństwem z 1 lutego 1918 i porucznika 1 kwietnia 1920. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V”.
Po wojnie studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1919–1922. Działał w konspiracji w czasie II wojny światowej. W jego sklepie znajdowała się skrzynka kontaktowa. Przyjaźnił się z Ludwikiem Skoczylasem i Antonim Waśkowskim. Zaangażowany w działalność charytatywną Towarzystwa pomocy im. św. Brata Alberta.