W 1957 roku przeniósł się wraz z małżonką do Szczecina, gdzie do 1959 roku występował i reżyserował w tamtejszej Operetce. W kolejnym sezonie 1960/1961 występował w Łodzi i Wrocławiu, by w 1961 roku powrócić do Szczecina. Tam objął stanowisko dyrektora i kierownika artystycznego Operetki Szczecińskiej (przemianowanej następnie na Państwowy Teatr Muzyczny). Funkcję tę pełnił do 1968 roku, kiedy to w związku z wydarzeniami marcowymi wyjechał do Niemiec. Do Polski powrócił po 1989 roku, zamieszkując w Warszawie.
Po śmierci urna z jego prochami została złożona w kolumbarium na warszawskich Powązkach. Natomiast na szczecińskim Cmentarzu Centralnym posadzono poświęcone mu Drzewko Pamięci.
Rodzina Z pierwszego małżeństwa z Ireną Brodzińską roku miał dwóję dzieci: syna oraz córkę Grażynę Brodzińską – śpiewaczkę operetkową, musicalową oraz operową i aktorkę. Wnuczką Edmunda jest Natalia Brodzińska (bratanica Grażyny) – również śpiewaczka i aktorka.