thumb|Należące do IG Farben zakłady produkujące kauczuk „Buna-Werke Auschwitz” w Monowicach W grudniu 1936 roku objął stanowisko kierownika laboratorium w zakładach IG Farben w Leverkusen, gdzie pracował nad kauczukiem syntetycznym „Buna”. W 1940 roku objął na Uniwersytecie w Kolonii kierownictwo Katedry Chemii Eksperymentalnej i Technologii Chemicznej oraz funkcję dyrektora Instytutu Chemii na tej uczelni.

Po II wojnie światowej W latach 1949–1950 pełnił funkcję dziekana wydziału Filozoficznego Uniwersytetu w Kolonii.

W grudniu 1950 roku otrzymał wraz z Ottonem Dielsem Nagrodę Nobla „za odkrycie i rozwój syntezy dienowej”. Była to druga nagroda przyznana w zakresie syntezy organicznej – po nagrodzie z 1912, przyznanej Victorowi Grignardowi i Paulowi Sabatierowi. Nagroda dla Aldera i Dielsa została uznana za początek odbudowy nauki niemieckiej po dyktaturze hitlerowskiej.

W 1955 roku wziął udział w w Lindau nad Jeziorem Bodeńskim, które zostało zorganizowane z inicjatywy hrabiego Lennarta Bernadotte. Uchwalono na nim , wzywający do zakazu użycia broni atomowej.

Życie prywatne i śmierć mały|Płyta nagrobna Kurta Aldera Na kilka miesięcy przed śmiercią poślubił Gertrudę Bitzer, swoją długoletnią przyjaciółkę.